Real Estate News

Check out market updates

Καθήκοντα Κοινοτικού Συμβουλίου

Οφείλει να εκτελεί στο μέτρο των οικονομικών του δυνατοτήτων τα νόμιμα καθήκοντά του.

Κάθε Κοινοτικό Συμβούλιο οφείλει να εκτελεί, μέσα στα όρια της κοινότητας και στο μέτρο των οικονομικών του δυνατοτήτων, τα νόμιμα καθήκοντά του που προβλέπονται στο Μέρος Ένατο του περί Κοινοτήτων Νόμου, Ν. 86(Ι)/1999, ανάμεσα στα οποία είναι η παροχή υδατοπρομήθειας, η καθαριότητα και ο φωτισμός, η λειτουργία συστημάτων αποχέτευσης, η προστασία της καλής εμφάνισης της κοινότητας και του φυσικού περιβάλλοντος, η αποκομιδή σκυβάλων, η ονομασία δρόμου ή πλατείας με την έγκριση του Έπαρχου, η ρύθμιση επαγγέλματος, επιχείρησης ή εργασίας, η απαγόρευση εκτροφής ζώων ή πτηνών, η ίδρυση κοιμητηρίου, καθώς επίσης να εκτελεί οποιοδήποτε δημόσιο έργο για την ανάπτυξη της κοινότητας και την προστασία της δημόσιας υγείας. Στα πλαίσια αυτά, το Συμβούλιο έχει αρμοδιότητα και εξουσίες να συνάπτει δάνεια με την έγκριση του Επάρχου, να δημιουργεί είτε από μόνο του είτε σε συνεργασία με άλλο Συμβούλιο ή Δήμο βιοτεχνικές περιοχές, να δημιουργεί και ρυθμίζει κοινοτικές αγορές, να ιδρύει, βελτιώνει και συντηρεί πάρκα, κήπους, γήπεδα αθλοπαιδιών, να φυτεύει δέντρα σε δρόμους και δημόσιους χώρους και να τοποθετεί σε αυτά προστατευτικά κιγκλιδώματα, να μεριμνά για τη βελτίωση των δρόμων, να επιβάλλει ετήσια εισφορά για την παροχή κοινοτικών υπηρεσιών και να μεριμνά για την προβολή της κοινότητας είτε εντός είτε εκτός της Δημοκρατίας. Η παράλειψη εκπλήρωσης νόμιμου καθήκοντος και η επίδειξη αμέλειας δημιουργεί ευθύνη σε Κοινοτικό Συμβούλιο και υποχρέωση αποζημίωσης του προσώπου που υπέστη ζημιά.

Απαίτηση για ζημιά που προκλήθηκε λόγω ισχυριζόμενης αμέλειας ή παράβασης των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων Κοινοτικού Συμβουλίου απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση που εξέδωσε στην Π.Ε. 330/2011 ημερ.4.10.2017, όπου ιδιοκτήτες κατοικίας υπέστησαν ζημιά από δέντρο που βρισκόταν στο δρόμο έξω από την κατοικία τους, κλώνοι του οποίου έπεσαν στην οροφή της και ισχυρίζονταν ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο δεν προέβη στη συντήρησή του ως είχε ευθύνη. Το Συμβούλιο αρνείτο την ισχυριζόμενη αμέλεια ή παράβαση, επικαλούμενο ότι η αποκοπή του κλώνου επεσυνέβη συνεπεία θεομηνίας. Οι ιδιοκτήτες ισχυρίζονταν ότι το Συμβούλιο παρέλειψε να προβεί σε κλάδεμα των κλώνων που βρίσκονταν πάνω από την οροφή της κατοικίας τους, επέτρεψε να προκληθεί σήψη στους κλώνους με αποτέλεσμα να καταστούν εύθραυστοι και επικίνδυνοι και παρέλειψε να προβεί έγκαιρα στα αναγκαία αποτρεπτικά μέτρα για αποφυγή των ζημιών και επικαλούνταν την εφαρμογή της αρχής ότι τα πράγματα μιλούν από μόνα τους (res ipsa loquitur). Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η ανωτέρω αρχή δεν ίσχυε και αποφάσισε ότι δεν υπήρξε παράβαση νόμιμου καθήκοντος του Συμβουλίου, ως επίσης δεν είχε καταδειχθεί επαρκώς ότι το δέντρο ήταν επικίνδυνο λόγω σήψης ή ότι το Συμβούλιο το γνώριζε ή όφειλε να το γνωρίζει, έτσι ώστε ο κίνδυνος πτώσης του κλώνου και πρόκλησης ζημιάς να ήταν εύλογα προβλεπτός και απέρριψε την αγωγή.

Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφασή του τόνισε ότι το αστικό αδίκημα της αμέλειας είναι διαφορετικό από τη θεμελίωση της παραβίασης νόμιμου καθήκοντος και πως η ορθή δικογράφηση οφείλει να παραπέμπει σε ξεχωριστή καταγραφή των δύο αγώγιμων δικαιωμάτων. Πρόσθεσε ότι ο κανόνας του res ipsa loquitur αποτελεί κανόνα απόδειξης και όχι αρχή ουσιαστικού δικαίου και στην Κύπρο καθιερώθηκε με το άρθρο 55 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148. Εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου ο ενάγων στερείται γνώσης ή μέσων γνώσης για το πώς προκλήθηκε το ζημιογόνο γεγονός, ενώ ταυτόχρονα τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους για το πώς προκλήθηκε η ζημιά, παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα στο δικαστήριο να καθορίσει την ευθύνη. Η παράθεση των λεπτομερειών αμέλειας του Συμβουλίου σε συνδυασμό με τη μαρτυρία των ιδιοκτητών προς απόδειξη του επίδικου θέματος δεν παρείχε καμία δυνατότητα διαζευκτικής επίκλησης της ανωτέρω αρχής. Ανέφερε δε ότι το άρθρο 83(ια) του Ν.86(Ι)/1999 δίδει την εξουσία στα Κοινοτικά Συμβούλια να φυτεύουν δέντρα και να τοποθετούν σε αυτά προστατευτικά κιγκλιδώματα, αλλά δεν δημιουργεί οποιαδήποτε απόλυτη ευθύνη σε περίπτωση που προκληθεί ζημιά από αυτά χωρίς να καταδειχθεί προηγουμένως είτε ότι υπήρξε παράλειψη στη συντήρηση των δέντρων ή οποιαδήποτε άλλη αμελής πράξη ή παράλειψη του Κοινοτικού Συμβουλίου. Στην προκειμένη περίπτωση, έκρινε ότι δεν υπήρχε μαρτυρία ως προς την αιτία που προκάλεσε την πτώση του κλώνου του δέντρου επί της περιουσίας των εφεσειόντων, δεν τύγχανε εφαρμογής ο κανόνας res ipsa loquitur και το βάρος απόδειξης παρέμεινε στους ώμους τους, γι’ αυτό επιδοκίμασε την πρωτόδικη απόφαση και απέρριψε την έφεση.

Του Γιώργου Κουκούνη
Δικηγόρου στη Λάρνακα