Real Estate News

Check out market updates

Υπέροχο! Aυτό είναι το σπίτι της Κωνσταντίνας στη Γλυφάδα

Η Κωνσταντίνα μάς υποδέχεται στο σπίτι της στην Άνω Γλυφάδα και φωτογραφίζεται με την 22χρονη κόρη της, Χριστίνα Δουκάκη.

Tης Μαρένας Καδιγιαννοπούλου

Είναι προφανές: μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό και πολύ εύκολα μπορείς να τις περάσεις για αδερφές. Η Κωνσταντίνα και η κόρη της, Χριστίνα Δουκάκη, μιλούν γι’ αυτά που τις συνδέουν και εξομολογούνται για πρώτη φορά ενδόμυχες σκέψεις ή μία για την άλλη, ενώ η τραγουδίστρια, μας ξυπνά όμορφες αναμνήσεις με τα υπέροχα τραγούδια της, μέσα από το ζεστό και φιλόξενο σπίτι της στην Άνω Γλυφάδα.

Στη δεκαετία του ’90 κάνετε χρυσές επιτυχίες και δεχτήκατε την αμέριστη αγάπη του κόσμου. Ποιες στιγμές θα ξεχωρίζατε;
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ: Ξεκίνησα το 1987, όταν κυκλοφόρησα την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά με τραγούδια του Μάριου Τόκα και του Σαράντη Αλεβιζάτου, με τίτλο «Τα Τραγούδια για την Κωνσταντίνα». Ακόμη σκέφτομαι πόσο διαχρονικά είναι «Το Σημάδι», «Οι Θάλασσες», «Άγγελέ μου και Φονιά»… Σημαντική στιγμή ήταν και η συμμετοχή μου στη Γιουροβίζιον, με το τραγούδι του Σταύρου Σιδερά. Ξεχωριστές θεωρώ και τις συνεργασίες με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Χάρις Αλεξίου, τον Γιάννη Πάριο, τη Μαρινέλλα και τον Κώστα Χατζή.

Ισχύει ότι σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με το τραγούδι η Χάρις Αλεξίου;
Κ.: Ναι. Τραγουδούσα σε εκδήλωση του σχολείου μου, στην Κύπρο, και ήταν παρούσα. «Αν σκεφτείς να έρθεις στην Ελλάδα, έλα να με βρεις», μου είπε. Κι έτσι έγινε. Συναντηθήκαμε στην Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου με τον Γιώργο Νταλάρα έκαναν ακρόαση σ’ εμένα και τον αδερφό μου, Άντρο.

Τι ηλικία είχατε;
Κ.: Ήμουν 15 ετών.
Πώς παίρνει την απόφαση ένα 15χρονο παιδί να έρθει στην Ελλάδα από την Κύπρο;
Κ.: Δεν ήρθα μόνη, ήμουν μαζί με τον κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερο αδερφό μου. Θέλαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας. Γράφτηκα εδώ στο σχολείο και σε ωδείο, και δουλεύαμε το βράδυ.

Η οικογένεια δε σας έλειπε;
Κ.: Με τον πόλεμο στην Κύπρο χάσαμε τον πατέρα μας. Οπότε, τέτοιες καταστάσεις σε κάνουν να είσαι πιο δυνατός και να προσπαθείς να βρεις το δρόμο σου. Αργότερα ήρθε και η μητέρα μου και εγκατασταθήκαμε όλοι εδώ.

Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια;
Κ.: Δεν ήταν εύκολα, γιατί έπρεπε να προσαρμοστώ στο σχολείο, αλλά και στην κοινωνία. Ήταν τελείως διαφορετικά από την Κύπρο. Όμως, όταν είσαι μικρός, τα εμπόδια τα προσπερνάς εύκολα, δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο ή τη δυσκολία. Λες, θα παλέψω.

Δε σας στεναχώρησε ποτέ τίποτα;

Κ.: Πολλά με στεναχωρούσαν, αλλά δεν τα παρατούσα. Όταν κάνεις αυτό το βήμα, που ήταν «σάλτο», δε σε τρομάζουν τα εμπόδια.
Έρχεστε, λοιπόν, στην Ελλάδα, σπουδάζετε, δουλεύετε και κάποια στιγμή γνωρίζουμε όλοι την τραγουδίστρια Κωνσταντίνα, τραγουδάμε τα τραγούδια σας, κάνετε εμφανίσεις σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα, συνεντεύξεις… Πώς βιώσατε εκείνη την εποχή;
Κ.: Όταν αγωνίζεσαι να δημιουργήσεις, δεν κάθεσαι να τα σκεφτείς αυτά. Ένιωθα απλώς ότι κατέκτησα ακόμη ένα στόχο και έβαζα πλάνο για τους υπόλοιπους: να κάνω ωραίες δουλειές, να βελτιώσω τη φωνή μου. Όταν μπαίνεις στον καλλιτεχνικό χώρο, δε σκέφτεσαι ότι σε αναγνωρίζει ο κόσμος, έχεις άγχος να κάνεις σωστά τη δουλειά σου, να είσαι συνεπής στις εμφανίσεις σου, στα βιντεοκλίπ, στις φωτογραφίσεις. Όλα αυτά σε κουράζουν, γιατί τρέχεις συνέχεια, οπότε δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς τι έχεις καταφέρει. Είναι ένας αγώνας δρόμου. Απλώς, όταν γέννησα τη Χριστίνα, το 1995, και άρχισε να συνειδητοποιεί κάποια πράγματα και να μου λέει ότι της λείπω, μόνο τότε κατάλαβα ότι οι ρυθμοί πρέπει να πέσουν λίγο και να μην είμαι σε εγρήγορση για το τι θα κάνω μετά.

Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε έπαρση; Ή ήσασταν πάντα low profile;
Κ.: Νομίζω ότι ο χαρακτήρας μου με οδηγεί να είμαι χαμηλών τόνων. Δεν εντυπωσιαζόμουν. Όταν δεν έχεις κάνει δουλειά με τον εαυτό σου, τότε εντυπωσιάζεσαι και αποκτάς έπαρση. Όταν όμως το θεωρείς φυσική εξέλιξη μετά από όλα όσα έχεις κάνει, και βλέποντας καταξιωμένους ανθρώπους να είναι απλοί, δε νιώθεις έτσι. Έχει να κάνει καθαρά με τη ταπεινότητα του χαρακτήρα μου, κι αυτό προσπαθώ να περάσω στην κόρη μου. Να μην εντυπωσιάζεται. Αν αγωνιστείς ν’ αποκτήσεις κάτι, σημαίνει ότι το αξίζεις.

Ερχόμαστε στο 1995, στη γέννηση της Χριστίνας. Είπατε «τώρα σταματώ»;
Κ.: Όχι, εκεί πραγματικά εντυπωσιάστηκα! Είπα, δεν είναι δυνατόν να το έχω κάνει εγώ αυτό! Όταν φέρνεις στον κόσμο μια ζωή –και αυτό πιστεύω ότι όλοι οι γονείς το αισθάνονται– έτσι νιώθεις.

Είχατε πάντα το ένστικτο της μητρότητας;
Κ.: Όχι. Ήμουν παντρεμένη από πολύ μικρή και όταν συζητούσαμε για παιδί, έλεγα ότι είμαι παιδί η ίδια, καλύτερα να αφοσιωθώ στη δουλειά μου και όταν είμαι έτοιμη, θα το κάνω. Και νομίζω πως η Χριστίνα ήρθε στην κατάλληλη στιγμή.

Σταματήσατε να δουλεύετε όταν γεννήσατε;
Κ.: Όχι, απλώς χαλάρωσα τους ρυθμούς.

Τι συναίσθημα σας φανέρωσε η γέννηση της κόρης σας, που δεν το είχατε έως τότε;
Κ.: Θαύμασα τον εαυτό μου για το γεγονός ότι τα κατάφερα. Έφερα μια ζωή στον κόσμο, κι αυτό είναι μόνο ευλογία!

Δυσκολευτήκατε να βρείτε τις ισορροπίες σας;
Κ.: Καθόλου.

Πώς εξελίχθηκε η σχέση σας καθώς μεγάλωνε η Χριστίνα;
Κ.: Το παλεύω ακόμη. Κάνω ό,τι μπορώ για να της δώσω τα εφόδια. Τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό, θα μας το πει η Χριστίνα.

Είστε αυστηρή μητέρα;
Κ.: Αυστηρή δεν είμαι. Το πόσο καλά έχω κάνει τη δουλειά μου, θα φανεί σε λίγα χρόνια, από το πόσο σωστός άνθρωπος θα είναι η Χριστίνα και πώς θα διαχειριστεί τη ζωή της. Πέρα από την αγάπη και τη μόρφωση, το πιο σημαντικό εφόδιο που μπορείς να προσφέρεις στο παιδί σου είναι να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Αν το καταφέρει αυτό ένας γονιός, είναι το καλύτερο. Δε θα ήθελα η Χριστίνα να με έχει σαν δεκανίκι.

Εσύ, Χριστίνα, τι λες;
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΚΑΚΗ: Μεγαλώνοντας ουσιαστικά μαζί, διότι έτσι ένιωθα, δεν μπορώ να πω ότι την έβλεπα μόνο ως μαμά. Εννοείται ότι υπήρχε σεβασμός, αλλά ήμασταν πολύ κοντά, γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν ήταν αυστηρή. Κάποιος θα έλεγε ότι ήμασταν φίλες.

Δε σου χαλούσε χατίρι;
Χ.Δ.: Όχι. Αλλά, παρόλο που είχα ό,τι ήθελα, δεν το εκμεταλλεύτηκα, ούτε είχα ταμπέλα ότι είμαι κόρη της Κωνσταντίνας. Φυσικά τη θαύμαζα και τη θαυμάζω, αλλά όπως όλοι έχουν μια μαμά, έτσι κι εγώ.

Στην εφηβεία σου είχατε κόντρες;
Χ. Δ.: Πάρα πολλές!

Κυρίως για ποια θέματα;
Χ. Δ.: Για οτιδήποτε! Θυμάμαι ότι με πείραξε πολύ όταν μετακομίσαμε από το Παλαιό Φάληρο στην Πεντέλη, γιατί ένιωσα ότι τα έχασα όλα. Ωστόσο, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Τότε ήμουν ιδιαίτερα σκληρή μαζί της. Κι εκείνη στεναχωριόταν, αλλά εγώ κοιτούσα μόνο τον εαυτό μου.
Κ.: Στην εφηβεία είναι πιο ευαίσθητα τα παιδιά, πιο αντιδραστικά. Πάντως, χαίρομαι γι’ αυτήν τη συζήτηση, γιατί είναι μια μορφή εξομολόγησης να τα ακούω αυτά.

Είχατε ποτέ κόντρα μεταξύ σας καθώς η μαμά σου είναι όμορφη και αναγνωρίσιμη;
Χ.Δ.: Καθόλου! Πάντα μου έλεγε ότι θέλει να είμαι καλύτερη από εκείνη. Ποτέ μα ποτέ δε με έκανε να νιώσω ότι είναι πιο όμορφη ή επιτυχημένη. Εγώ την είχα και την έχω πολύ ψηλά. Μακάρι να είμαι τόσο όμορφη και να έχω τόσο ωραίο σώμα όταν φτάσω στην ηλικία της.

Πώς και δεν ασχολείσαι με τα καλλιτεχνικά;
Χ.Δ.: Αν και έκανα πιάνο και αρμόνιο μικρή, βαριέμαι εύκολα. Όποτε ξεκινούσα κάτι, το σταματούσα και άρχιζα κάτι άλλο. Πραγματικά, δεν ξέρω αν έχω βρει ένα χόμπι που να μου αρέσει πάρα πολύ και να αφοσιωθώ σ’ αυτό.

Σε μια συναυλία σας, στο «Κατράκειο», ηχογραφήθηκε και το διπλό CD σας που κυκλοφορεί από τη Heaven Music με τίτλο «Η δική μας η Αγάπη».
Ο τίτλος είναι από ένα τραγούδι-διασκευή σε στίχους της Τασούλας Θωμαΐδου, το «Σαν Τριαντάφυλλο». Η συναυλία βασίστηκε στην πορεία μου όλων αυτών των ετών και είναι η αγάπη του κόσμου και των συνεργατών που συμμετέχουν σ’ αυτό το διπλό CD που το κάνει ξεχωριστό – Κώστας Χατζής, Βασίλης Καρράς, Γιάννης Πλούταρχος, Κωνσταντίνος Χριστοφόρου, Χάρης Χαλκίτης, τα αδέρφια μου, η Χαρά και ο Άντρος Κωνσταντίνου, η παιδική χορωδία της Νίκαιας. Μέσα υπάρχουν και δύο καινούργια τραγούδια, του Γιώργου Μουκίδη.

Πηγή: like.com.cy